Bir zamanlar Boğaziçi’nin kuzey kapısında, yeşilin binbir tonunun denizin lacivertiyle kucaklaştığı, ranta ve zamana direnen saklı bir cennet vardı: Anadolukavağı. Fatih Sultan Mehmet Köprüsü’nden Karadeniz’e doğru uzanan o eşsiz hatta, incelikle dizilmiş altı mücevherden biriydi o. Rumeli yakasında Rumelikavağı, Garipçe ve Rumelifeneri fısıldaşırken; Anadolu kıyısında Poyrazköy, Anadolufeneri ve Anadolukavağı o kadim masalı anlatmaya devam ederdi.

Yıllar önce ayak bastığım bu topraklara, Üçüncü Köprü’nün gölgesi düşüp de zamanın akışı değişince tekrar dönmek gerekmişti. Rumeli’nin köylerini adımlayıp hikâyelerini tazeledikten sonra, sıra 2014’ten beri özlemle bekleyen Anadolu’nun bu ilk göz ağrısına gelmişti.

Yola koyulmak bile başlı başına bir ritüeldi. Göktürk’ün serinliğinden kalkıp Mecidiyeköy’e, oradan Kavacık’a geçen adımlar, nihayet 15A numaralı otobüsün penceresinden Boğaz’ı seyretmeye koyuldu. Kanlıca, Çubuklu, Paşabahçe ve Beykoz… Sahil yolu bir film şeridi gibi akıp giderken, otobüs Doğu Kapısı Caddesi’nden yukarılara, 201 MHz yüksekliğindeki Yuşa Tepesi’ne doğru tırmanmaya başladı.

Birden etrafı bir ağaç denizi kapladı. Sapsız ve saplı meşeler, doğu kayınları, Anadolu kestaneleri, gümüşi ıhlamurlar ve titrek kavaklar… Rüzgâr estikçe yaprakların çıkardığı o uğultu, kökleri Balkanlar’a uzanan Macar meşelerinin fısıltısına karışıyordu. Ne var ki bu bakır ve bakir orman, askeri bölgenin mahrem örtüsü altındaydı; durmak, yürümek ya da bir kare fotoğraf çekmek imkânsız bir hayaldi.

Otobüs en nihayetinde dolambaçlı yollardan süzülüp Macar Tabya Caddesi’ne, sahilin hemen kıyısındaki ilk durağa vardığında kapılar açıldı. İskemleye 900 metre kala kendimi o mavi akıntıya bıraktım. Bir yanda piknik alanlarının neşesi, diğer yanda karşı kıyıdan el sallayan Rumelikavağı… Kadrajıma sığdırdığım onlarca manzarayla adım adım İskele Meydanı’na vardım.

Meydan, sanki rengârenk örtülerle donatılmış bir bayram yeri gibiydi. Yosun Restoran’ın cıvıl cıvıl masaları, güneyde mavi örtüleriyle davetkâr Kavak Çapari, kuzeyde kırmızı-sarı alacasıyla…

Karşıda Atatürk büstü sessizce duruyor, Boğaz’ın suları ayaklarının dibinde köpürüyordu. Fakat bu görsel şölenin ortasında hüzünlü bir sessizlik hâkimdi; masalar boş, sokaklar tenha kalmıştı.

Anadolukavağı, İstanbul’un Beykoz ilçesinde, Boğaziçi’nin Anadolu yakasında yer alan şirin bir balıkçı köyüdür. Karadeniz’e doğru uzanan bu köy, doğal güzellikleri ve sakin atmosferi ile bilinir. Anadolukavağı, yemyeşil ormanları ve temiz plajları ile ünlüdür. Özellikle yaz aylarında, İstanbul’un kalabalığından kaçmak isteyenler için popüler bir destinasyondur.

Köy, balıkçılık ile geçimini sağlamaktadır. Sahil boyunca sıralanmış balıkçı barınakları ve tekneleri, köyün denizle olan bağını gösterir. Köydeki balık restoranlarında taze deniz ürünlerinin tadını çıkarabilirsiniz.

Daha önceleri köy olan Anadolukavağı, Büyükşehir belediyeleri yasa tasarısı ile birlikte Beykoz ilçesinin mahallelerinden biri konumuna gelmiş. Poyrazköy ve Anadolufeneri’nde olduğu gibi, Anadolukavağı’ nda yaşayanlar da bu değişiklikten memnun değiller. Değiller çünkü mahalle olmadan önce köylerine ait olan suyu yok denecek kadar küçük bir ücretle kullanıyorlarmış.

Su kuyularını İSKİ işletmeye başlayınca, kuyu açmak izne bağlı ve oldukça pahalı olduğundan, şebeke suyu kullanmak zorunda kalmışlar. Şebeke suyu çok pahalı olduğundan Sebze yetiştiremez, hayvan besleyemez hale gelmişler.

Boğaziçi’nin mücevherleri olarak tanımladığım bu köyleri yıllar önce gezmiştim. Üçüncü Boğaziçi Köprüsünün yapımıyla birlikte köyleri güncelleme gereği doğdu. Bu nedenle, bu kez bilinçli ve ne yapacağımı bilerek köyleri tekrar geziyor ve fotoğraflarla belgeliyorum.

Geçtiğimiz günlerde Rumeli yakasında bulunan üç köyü gezip, fotoğraflarını çektikten sonra, ilgili yazılarımı güncelledim. Bu kez, 2014 yılında gördüğüm Anadolu yakasındaki köylerden ilkine, Anadolukavağı’na gitmek istiyorum.

Kavacık aktarma terminalinden bindiğim 15A hat numaralı belediye otobüsü yolcularını Kanlıca-Çubuklu-Paşabahçe-Beykoz güzergâhından sahil yolunu izleyerek Anadolukavağı’na ulaştırmaktadır. Deniz seviyesinden başlayarak 270 metreye kadar yükselen Beykoz’un engebeli arazisini Riva, Küçüksu ve Göksu dereleri parçalamıştır.

Beykoz merkezden sonra Doğu Kapısı Caddesi’ne girdiğimiz andan itibaren 201 metre yükseklikteki Yuşa Tepesine kadar tırmanıyoruz. Yuşa tepesinde Yoros Kalesi görülmesi gereken yerlerden biridir.

Bu ağaç denizinde görülen türler arasında sapsız meşe, saplı meşe, doğu kayını, Anadolu kestanesi, adi gürgen, gümüşi ıhlamur, adi kızılağaç, ova karaağacı, ova akçaağacı ve titrek kavak sayılabilir.

Anadolukavağı Kavşağı Caddesi’ne girdiğimiz andan itibaren de dolambaçlı ve dar bir yoldan inmeye başlıyoruz. Yolun her iki tarafı da askeri bölge ve İstanbul Kuzey Ormanlarının bir parçası. Ortam bir ağaç denizi… Bunlar içinde sapsız meşe, kuzey ormanları içinde toplamda %75’lik bir paya sahiptir. Bunu Balkanlara özgü Macar meşesi izler.

Askeri bölge olduğu için bölge bakir kalmış. Bu bakir bölgede inmek ve yürümek istiyorum ama durak olmadığı gibi askeri bölge. Fotoğraf çekemem. İnmem ve yürümem olanaksız. Otobüsümüz Anadolu Kavşağı Caddesi’nden çıkıp Boğaziçi sahiline paralel olan Macar Tabya Caddesine girdiğinde ilk durakta, Anadolukavağı Caddesi otobüs terminalinde iniyorum. İniyorum çünkü sahil boyunca yürürken Boğaziçi ve karşısındaki Rumelikavağı ve çevresini de fotoğraf karelerine alma olanağım var.

Google haritalardan edindiğim bilgilere göre bu durağın Anadolukavağı İskelesine uzaklığı yaklaşık 900 metre. Kıyı boyunca piknik alanları oluşturulmuş. Doyumsuz bir Boğaziçi manzarası var. İyi ki bu durakta inmişim. Onlarca fotoğraf çekerek 900 metrelik yolu tamamlayıp İskele meydanına giriş yaptım.

Turistik bir balıkçı kasabası olmasıyla öne çıkmış olan Anadolukavağı, yeşil ve mavinin bütün tonlarının buluştuğu, Boğaziçi’nin en güzel bulunduğu yerlerden biri.

Daha önceleri köy olan Anadolukavağı, Büyükşehir belediyeleri yasa tasarısı ile birlikte Beykoz ilçesinin mahallelerinden biri konumuna gelmiş. Poyrazköy ve Anadolufeneri’nde olduğu gibi, Anadolukavağı’nda yaşayanlar da bu değişiklikten memnun değiller. Değiller çünkü mahalle olmadan önce köylerine ait olan suyu yok denecek kadar küçük bir ücretle kullanıyorlarmış.

Su kuyularını İSKİ işletmeye başlayınca, kuyu açmak izne bağlı ve oldukça pahalı olduğundan, şebeke suyu kullanmak zorunda kalmışlar. Şebeke suyu çok pahalı olduğundan Sebze yetiştiremez, hayvan besleyemez hale gelmişler.

Giriş yaptığım İskele Meydanındaki Yosun Restoran’ın önü rengârenk örtülü masalarla dolu, ancak müşteri yok. Çevreyi gözden geçiriyor, fotoğraflar çekiyorum. Restoranın arka tarafındaki meydan daha büyük ve bir Atatürk büstü var.

Anadolukavağı Beykoz İstanbul

Güneyinde Kavak Çapari Restoran mavi örtülü masalarıyla sizi davet ediyor. Meydanın kuzeyinde ise Restoran kırmızı-sarı örtülü masalarıyla ayrı bir güzellik katmış meydana. Bazı arkadaşlarımın yorumuyla bayram yeri olmuş meydan. Her iki balık lokantasının da muhteşem bir Boğaziçi manzarası var. Boğaziçi’nin karşı kıyısındaki Rumelikavağı Köyü size göz kırpıyor adeta.

Her iki lokantanın da fiyat aralıkları sizin seçiminize bağlı. Levrek porsiyon 40 TL, lüfer porsiyon 80 TL… Burada yemek yemiş olan bazı yorumcular ‘’su bardağı kadar karides güveç 40 TL’’ Dedikten sonra, bir de %10 bahşiş yazmışlar hesap pusulasına…

Manzara muhteşem, ortam tam bir bayramlık ama müşteri yok. Orada çalışanlardan birine soruyorum ‘’Neden yeterli müşteri yok?’’ diye.İki neden sıralanıyor olamayan müşteriler için. Birinci ve en önemlisi neden olarak, insanların giderek fakirleşmesi, piyasada yeterli paranın bulunmaması gösteriliyor. İkinci nedene gelince, yöneticilerin içkili servis yapan lokantaları adeta cezalandırma yoluna gitmesi.

Giderek içki ruhsatları iptal ediliyormuş. Bir müşteriye bir bira sattı diye bir esnafa 13 000 TL ceza kesilmiş. Böyle bir uygulamanın olduğu yerlere yabancı turistler gelmez diyor konuştuğum çalışanlardan bir başkası.

Bayramlık bir atmosferin bulunduğu meydandan ayrılarak köyün diğer bölgelerini tanımaya çalışıyorum. Köyde ilkokul ve ortaokul var. Lise yokmuş. Sarıyer ya da Beykoz’daki liselerden birine gidiyorlarmış. Köyde banka yok, ancak Boğaz Komutanlığı Sosyal Tesisleri yanında Garanti Bankası ATM’si var. Kardak Şehitleri Parkının karşısında Midilli Ali Reis Camii bulunuyor.

Suyu ve inciri ile de meşhur olan Anadolukavağı, “şifalı” olarak nitelenen birçok güzel su kaynağına ev sahipliği yaptığı söylenmektedir.

Yöre turizminin ana dayanağı olarak Doğu Roma döneminden kalma Yoros Kalesi biliniyor. Yoros Kalesi’ne gitmek üzere tepeye doğru tırmandıkça yeryüzündeki cennetlerden biriyle karşılaştım. Bir sonraki yazı dizisinde Yoros kalesi eteklerinden ve bu eteklerde yer alan Yoros Cafe gözüyle bu yeryüzü cennetini anlatmaya çalışacağım.

No responses yet

Bir cevap yazın

Kategoriler